RSS

و اینکه دوستش داشتم.
شاید هنوزم باشد...
چه بی فایده
اما آرام... 

درون من 

پر از نجواست. 

اما برونم آرام... 

۱۳۸۸/۳/۳۰

کوچه ای آشنا
باغچه ای بی تاب
و یادی که بر خارهای گل سرخی می بارد... 

صدای باد را شنیدم... 

زیبا و دلخراش. 

پر از وسوسه... 

می آیم 

با دفتری از امید می آیم... 

۱۳۸۸/۳/۳۰

سلام دوستان عزیزم:  

خوبید؟ من که عالیم.

امیدوارم مثل من همیشه شاد و پر انرژی باشید. 

روز مادر رو به همتون تبریک میگم. 

و نتیجه ی انتخابات رو هم به همه ی مردم ایران تسلیت میگم. 

شاد و موفق باشید.

می خواهم نور باشم
در صداقت روشن خو یش
نه بدان سان
که محبوس کنج خویش
که خورشیدوار بر زمین خشک اندیشه ی تان بتابم
آری بر زمین خشکتان
که بر پای آورم رسا لت چگونه زیستن را
در رهائی محض خویش
که بر پای آورم
رسالت اصیل رهائی را
ازتاریکی قلبتان
:
نه بدان سان
که بر لبانم جاری گردد امواجی دروغین
که تهی بودن خویش را
در خلوت خویش نیز نتوانم دید
؛
ما را و شما را
همیشه مجالی هست
تا باران اندیشه ی مان را
بردشتهای تشنه ببارانیم
وجنکلی انبوه بیافرینیم
تا در هوای فرح بخشش دمی بیاساییم
؛
آه؛
از عزلت تیره ی خویش گریزانم
ودر تجمع بی دردان هم آن سان
که نه در آن هموار راهیست
و نه در این پناه امنی
کز هر دو بیراه زخمها دارم
؛
از عزلت تیره ی خویش بگریزید
تا راهی بر فسرده گان بنمائید
و چشمه ای در بیابان شان بگشایید
کز مرگ حویش بدر ایند
؛
ترنمی بر لبانت جاری ساز
تا مرا
از فرو ماندگی اندوهگنانه ام برهاند
وسرود پرواز را در من بسرایید
؛
دری می جویم
از زندان بسته ی تکرار پوسیده ی حروف
تا رهایی آسمان
تا وسعت انسان
؛
می آیی؛
به زیبائی آفتاب و آب بر زبان
بی آنکه
از خویشتن خویش بدرخشی
تا خویش را و مرا رها سازی 

دستم را بر در تکیه می دهم
تا پنجره را بشناسم
خیالم را در پنجره می ریزم
تا با تابستان یکی شوم
تا بستان پراز قصه وسخن است
از پنجره ی تیر تا دروازه ی شهریور
مردمانی بسیار متفات را دیدم
سخنانی بسیار متفاوت را شنیدهام
اینک بر صندلی بعد از ظهر به دروازه ی خیا ل پای می نهم
سخنا نی بسیار متفاوت از مردمان وروزنامه ها
سخنانی بسیار متفاوت از کوچه ها و خیابان ها
لباس ذهنم را در می آورم و بر رخت آویز گرما می آویزم
چشمانم پر از صدای شنیدن داستان است
داستان ها ئی بسیار متفاوت وجذاب
دلم می کوید یکی را اکر میتوانی بکوی
پنجره ی روبرو می شکند
وآسمان بر من آوار می شود
دستم را از تکیه گاه خیا ل بر می دارم
قلبم پر ازآواز باران می گردد
وخیا بان و کو چه را به فراموشی می سپارم 

سلام و صد سلام به دوستان عزیزم: 

امیدوارم حالتون خوب باشه و شاد و موفق باشید. 

من که عالیم. شرایط زندگیم خیلی خوب شده. 

 تغییر کردم و هیچ چیز نمیتونه مانع شادی من بشه. 

انقدر انرژی دارم که نمیدونم چطوری تخلیه ش کنم. 

امیدوارم که شما هم پر انرژی باشید و پرقدرت. 

چیه؟ تعجب کردین؟ آره عوض شدم. خیلی عوض شدم. 

از این به بعد نوشته هامم عوش میشن. 

به زودی با مطالب جدید میام. 

فقط منو ببخشید که دیر به دیر به روز میکنم وبلاگو. واقعا نمیرسم. 

خیلی سرم شلوغه. 

دوستون دارم. 

برو عزیزم خدا به همرات      تو دیگه منو نداری 

کاش بمیرمو نبینم                که دیگه ذلیل و خواری 

اگه درد تو منم من               خب دیگه دردی نداری 

ما حالا داریم می سازیم        کاش بدونی بی کس و کاری 

ضجه نزن برای من             خواست خدا بود 

تو برو آهسته و آروم           که دیگه منو نداری 

حرفی نزن برای من             قسمت ما بود 

این منم خسته و داغون        تو دیگه منو نداری 

اگه حرفامو شنیدی              تو برو چیزی نگو 

که دیگه طاقت ندارم            تو نزار بیشتر ببارم 

اگه اشک من میریزه           فکر نکن گونه هام خیسه 

گریه ی من از درونه           زندگیم شده ویرونه  

ضجه نزن برای من             خواست خدا بود 

تو برو آهسته و آروم           که دیگه منو نداری 

حرفی نزن برای من             قسمت ما بود 

این منم خسته و داغون        تو دیگه منو نداری 

سلام: 

۲۲ سال پیش یعنی سال ۱۳۶۶ روز ۵ فروردین ساعت ۶.۳۰ بهداز ظهر در بیمارستان مادران 

واقع در عباس آباد تهران دنیا اومدم. 

 عکس اول مربوط به  ۴ماهگیمه و عکس دوم هم الانم(چه زود گذشت.نه؟). 

راستی از همتون به خاطر نظرای قشنگتون ممنونم و شرمنده از اینکه نمیرسم جواب 

 بعضی کامنت ها رو بدم یا دیر جواب میدم.

سال نو مبارک 

امیدوارم سال جدید سالی باشه پر از تغییرات. 

راستی ۵ فروردین تولدمه.یادتون نره  

باز هم سکوت کردم

                             و با دلی گرفته و مخزون

                                                                          صدایش کردم

صدایم نیز مانند دلم گرفته بود

                              با چشمانی تر و دلی شکسته

                                                           به جاده تنهایی خود نگریستم

و آرام درون خود شکستم

                              نبود تا اشک هایم را ببیند

                                                              با با نوازشش مرا تازه کند.

عقربه ها و زمان بی پروا در تکاپو

                               و دل من رفیق این تنهایی تلخ

                                                       و لبانم پر از نجوای مهرآمیز نگاهش

و هنوز کورسویی از امید را

                                       درون وجود سردم

                                                                          احساس میکنم...

87.9